“ဘုရားကို ဘာေၾကာင့္ရွိခိုးရသလဲ” ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း မျဖစ္မေန သိထားသင့္တာမို႔ မွ်ေ၀လိုက္ရပါတယ္ ”

“ဘုရားကို ဘာေၾကာင့္ရွိခိုးရသလဲ” ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း မျဖစ္မေန သိထားသင့္တာမို႔ မွ်ေ၀လိုက္ရပါတယ္ ”

ဘုရားရွင္ဟာ မိမိဆႏၵအေလ်ာက္ ဘုရားျဖစ္ ေအာင္ က်င့္တယ္ ။ ဘုရားျဖစ္ၿပီးေနာက္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳ သြားၿပီး ျဖစ္တယ္ ။ ဒီအတြက္ အျခားသူေတြက ဘာရိွခိုးဦးခ်ေနစရာ လိုသလဲလို႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အျမင္နဲ႔ ေတြးေခၚ ေျပာဆိုတတ္ၾကပါတယ္ ။ ရိွခိုးဦးခ်သင့္တဲ့ အေၾကာင္းေတြက အမ်ားႀကီးပါ ။ ဒီထဲက အမ်ားနားလည္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုကို ေျပာရရင္ အႏႈိင္းမဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ျဖစ္လို႔ပါပဲ …။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူး တရားေတြဟာ သတၱ၀ါေတြအေပၚ ေျပာမကုန္ေအာင္ ႀကီးမားမ်ားျပားလြန္းပါတယ္ ။ ဘုရားတစ္ဆူရဲ႕ ရိွခိုးဦးခ် ထုိက္တဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ ၊ ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို အျခားဘုရား တစ္ဆူက တစ္သက္လံုး ေဟာေတာ္မူေပမဲ့ ကုန္ႏုိင္ဖြယ္ မရိွဘူးလို႔က်မ္းဂန္ေတြမွာ ျပဆိုထားပါတယ္ ။ ေက်းဇူးတရားကို အပိုင္းသံုးပိုင္းခြဲၿပီး ေျပာခ်င္ပါတယ္ ။ လက္ရိွဘ၀တစ္ပိုင္း ၊ တမလြန္သံသရာ တစ္ပုိင္းႏွင့္ ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးတစ္ပုိင္းပါ …။

လက္ရိွဘ၀အေနႏွင့္ – ဒါက ေကာင္းတဲ့အျပဳအမူ ၊ အေျပာအဆို ၊ အႀကံ အစည္ (ကုသိုလ္တရား) ၊ ဒါက မေကာင္းတဲ့အျပဳအမူ ၊ အေျပာအဆို ၊ အႀကံအစည္ (အကုသိုလ္တရား) လို႔ကုသိုလ္ ၊ အကုသိုလ္တို႔ရဲ႕ ကြဲျပားျခားနားခ်က္ေတြ ။ ဒါက ကုသိုလ္ရဲ႕ အက်ဳိး ၊ ဒါက အကုသိုလ္ရဲ႕ အျပစ္လို႔ ကုသိုလ္ ၊ အကုသိုလ္ရဲ႕ အက်ဳိးအျပစ္ေတြပါ …။

ကုသိုလ္ ၊ အကုသိုလ္ အားေလ်ာ္စြာ သတၱ၀ါေတြ က်င္လည္ရတဲ့ ေအာက္ဆံုး အ၀ီစိ ၊ အထက္ ဘ၀ဂ္တုိင္ေအာင္ ဘံုဘ၀ေတြ ။ ဒါေတြကို ဘုရားရွင္ ေဟာျပေတာ္မူလို႔ သတၱ၀ါေတြ သိၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ အခ်ဳိ႕က ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို မိဘဘိုးဘြား ၊ ဆရာသမားေတြ ေျပာျပလို႔ သိရတာပါလို႔ ေစာဒကတက္ ႏုိင္ပါတယ္ …။

တကယ္ေတာ့ မိဘဘိုးဘြား ဆရာသမား ေတြဟာ ကိုယ္တုိင္ ထိုးထြင္းသိလို႔ ေျပာႏုိင္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး ။ ဘုရားရွင္ ေဟာေျပာညႊန္ျပမႈေၾကာင့္ သိၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္ …။

ဘုရားရွင္ဆီက တစ္ဆင့္သိရလို႔ ေျပာျပႏုိင္ ၊ ဆံုးမႏုိင္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါေတြကိုသိေတာ့ ဘယ္လို အက်ဳိးရိွသလဲလို႔ ေမးစရာရိွပါတယ္ ။ အကုသိုလ္ကိုသိ ၊ အကုသိုလ္အျပစ္ကို ျမင္ေတာ့ အကုသိုလ္လုပ္ရမွာ ေၾကာက္တတ္လာပါတယ္ …။

အကုသိုလ္အျပစ္ကို ခံယူရမွာေၾကာက္လို႔ အကုသိုလ္ ဆိုရင္ ေရွာင္ၾကဥ္လာတတ္ပါတယ္ ။ ကုသိုလ္ကိုသိ ၊ ကုသိုလ္အက်ဳိးကိုျမင္ေတာ့ ကုသိုလ္ေရးမွာ ထႂကြႏိုးၾကား လာတတ္ပါတယ္ ။ ကုသိုလ္ အက်ဳိးကို ခံယူရမွာသိလို႔ ကုသိုလ္ေရးကို ရွာေဖြ လုပ္တတ္လာပါတယ္ ။အကုသိုလ္မႈကို ေရွာင္ၾကဥ္တာေၾကာင့္ မ်က္ေမွာက္ ဘ၀မွာ မိမိ ၊ သူတစ္ပါး ကိုယ္ဆင္းရဲ စိတ္ဆင္းရဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး မွ လြတ္ကင္းရပါတယ္ ။ ေဘးအမ်ဳိးမ်ဳိး ၊ ရန္အမ်ဳိးမ်ဳိးမွ လြတ္ကင္းရပါတယ္ …။

ကုသိုလ္မႈကို ျပဳလုပ္တာေၾကာင့္ ေလာကီ ၊ ေလာကုတ္ၱရာ ေကာင္းက်ဳိး အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ခံစားရ ပါတယ္ ။ ဒီအက်ဳိးတရားေတြဟာ ဘုရားရွင္ ေဟာေျပာ ညႊန္ျပမႈကို အေၾကာင္းခံၿပီး လက္ရိွဘ၀မွာ ခံစားၾကရတဲ့ အက်ဳိးတရားေတြ ျဖစ္ပါတယ္ ။ တမလြန္အေနႏွင့္ ေျပာရရင္ –မိဘဘိုးဘြားေတြက ေရႊ ၊ ေငြ ၊ စိန္၊ ေက်ာက္ ၊ စတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာ အေမြေတြ တစ္သက္လံုး သံုးမကုန္ ျဖဳန္း မကုန္ေအာင္ ေပးႏုိင္တယ္ ထားဦးေတာ့ ၊ ဆရာသမား ေတြက ေလာကအလယ္ တင့္တင့္တယ္တယ္ ေနႏုိင္ ေအာင္ ပညာရပ္ေတြ ဘက္စံုသင္ေပးတယ္ပဲ ထားဦး ေတာ့ …

ဒါေတြဟာ တစ္ဘ၀ တစ္သက္စာသာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ေနာင္ဘ၀ သံသရာတုိင္ေအာင္ ဒီပစၥည္းဥစၥာ ၊ ဒီအသိ ပညာေတြကို တစ္ခုမွ ယူသြားလို႔ မရပါဘူး ။ ဘုရားရွင္ကေတာ့ ဒီလိုပစၥည္းဥစၥာ ၊ ဒီလိုအသိပညာ ေတြကို သံသရာတေလွ်ာက္ ယူသြားႏုိင္တဲ့ နည္းလမ္း ေတြကို ညႊန္ျပေတာ္မူပါတယ္ ။ လိုခ်င္တဲ့ဘ၀ ၊ လိုခ်င္တဲ့ ေကာင္းက်ဳိး အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ရယူႏုိင္ဖို႔ နည္းလမ္းေပါင္း မ်ားစြာကို အေသးစိတ္ ညႊန္ျပေတာ္မူပါတယ္ …။

ဒီညႊန္ၾကား ခ်က္ေတြအတုိင္း လုိက္နာ က်င့္သံုးၾကသူေတြဟာ ပစၥည္းဥစၥာ ၊ အသိပညာေတြကို သံသရာတေလွ်ာက္ ယူေဆာင္ ႏုိင္ၾကပါတယ္ ။ လိုခ်င္တဲ့ဘ၀ ၊ လိုခ်င္တဲ့အက်ဳိးတရား ေတြကို ရယူႏုိင္ၾကပါတယ္ ။ ဒါေတြဟာ ဘုရားရွင္ ေဟာေဖာ္ညႊန္ျပမႈကို အေၾကာင္းခံၿပီး သံသရာမွာ ခံစား ၾကရတဲ့ အက်ဳိးတရားေတြ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ …။

ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးႏွင့္ ေျပာရရင္ သတၱ၀ါေတြ ဘ၀အျပစ္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္တတ္ဖုိ႔ ၊ဘ၀ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ကင္းေအာင္ က်င့္ႀကံ အားထုတ္တတ္ဖို႔ နည္းလမ္းမ်ားစြာကို ဘုရားရွင္ ညႊန္ၾကားေတာ္ မူပါတယ္ ။ ဒီနည္းလမ္းေတြအတုိင္း လိုက္နာၾကလို႔ ဘ၀၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္သြားၾက သူေတြ မေရမတြက္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး ။ လက္ရိွ လုိက္နာ က်င့္ႀကံၾကဆဲလည္း အမ်ားႀကီးပါ ။ ေနာင္လည္း လုိက္နာ က်င့္ႀကံၾကဦးမွာပါ …။

ဒီေတာ့ ယခုဘ၀ ၊ ေနာင္သံသရာႏွင့္ ဘ၀ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ပါ မိမိအေပၚ ေက်းဇူးအမ်ားဆံုး ပုဂ္ၢဳိလ္ကို ညႊန္ျပပါဆိုရင္ ဘုရားရွင္ကိုသာ ျပရပါလိမ့္ မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ဟာ သတၱ၀ါေတြအတြက္ ဘယ္လိုမွ ႏႈိင္းယွဥ္စရာမရိွတဲ့ အႏႈိင္းမဲ့ ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္ ပါတယ္။ ဒါက ေက်းဇူးခံပုဂ္ၢဳိလ္ အားလံုးအတြက္ သိမ္းႀကဳံး ေဖာ္ျပျခင္းပါ ။ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္ ရဟန္းေတြအတြက္ကေတာ့ ဘ၀ရပ္တည္မႈတစ္ခုလံုးဟာ ဘုရားရွင္ကို မွီခိုၾကရတာပါ …။

တစ္ပါးတည္းအေနျဖင့္ ျဖစ္ေစ ၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု အေနျဖင့္ ျဖစ္ေစ ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေက်ာင္း အေဆာက္ အအံု ေနရာထုိင္ခင္း ႀကီးက်ယ္ပါေစ ၊ စားေသာက္ ဖြယ္ရာ ျပည့္စံုပါေစ ၊ အ၀တ္အထည္ေပါမ်ားပါေစ ၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ေဆးပစၥည္း ျပည့္စံုပါေစ ၊ ဒါေတြ အားလံုးဟာ ဘုရားရွင္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ မိမိတို႔ရဲ႕ အတိတ္ကံ ၊ ပစၥဳပၸန္လုပ္ရပ္ ပါသင့္သေလာက္ပါေပမဲ့ ဘုရားရွင္ကို အမွီျပဳ ျဖစ္ေပၚ လာတာသာ ျဖစ္ပါတယ္ …။

ဒီအေျခအေနကို သတိရေစ ခ်င္လို႔ ပဌမ ေရႊက်င္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ““စိန္ နားကပ္ေရာင္ေၾကာင့္ ပါးမွာေျပာင္ တပည့္ေမာင္ တို႔ မေထာင္နဲ႔”” လို႔ အသိေပး ဆံုးမေတာ္မူခဲ့ပါတယ္ ။ နားမွာဆင္ထားတဲ့ စိန္နားကပ္ေရာင္ေၾကာင့္ ပါး ကေလး ျဖဴျဖဴ၀င္း၀င္း ျဖစ္ေနတာကို ပါးက စိန္နားကပ္ရဲ႕ ေက်းဇူးကို မျမင္ဘဲ ငါ့ဘာသာ သဘာ၀အေလ်ာက္ ျဖဴေဖြး၀င္းအိေနတာပါလို႔ မာနမေထာင္သင့္သလို ၊ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္ရဟန္းေတြလည္း ေနေရး ၊ ၀တ္ေရး ၊ စားေသာက္ေရးစတဲ့ အရာေတြ ျပည့္စံုေပါ မ်ားေနတာ ကိုယ့္အစြမ္းအစထင္ၿပီး မာနမေထာင္မိဖို႕။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဘုန္းကံေၾကာင့္လို႔ သိဖို႔ ၊ ဘုရားေက်းဇူးကို သတိရဖို႔ ဆံုးမတဲ့စကား ျဖစ္ပါတယ္ …။

အသိပညာပိုင္း ၊ က်င့္ႀကံအားထုတ္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဘုရားေက်းဇူး ႀကီးမားမႈကို အထူးေျပာစရာ မလိုပါဘူး ။ အားလံုး ဘုရားရွင္ကို မွီခိုအားထားၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဘုရားေက်းဇူးကို အေျခခံၿပီး ဘ၀ရပ္တည္ ၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ မိမိႏွင့္တကြ သတၱ၀ါေတြအေပၚ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဒီေလာက္မ်ားျပားတဲ့ ေက်းဇူးတရားေတြကို အနည္းဆံုး တစြန္းတစ ျမင္တတ္ေအာင္ ႀကဳိးစားသင့္ပါတယ္ …။

တစြန္းတစ ျမင္တတ္ရင္ပဲ ဘုရားရွင္ကို သတိရတုိင္း ၊ ႐ုပ္ပြားေတာ္ ၊ ေစတီေတာ္မ်ားကို ေတြ႕ျမင္ရတုိင္း ရိွမခိုး ဦးမခ်ဘဲ မေနႏုိင္ ျဖစ္လာမွာပါ ။ ရိွခိုးမ၀ ၊ ဦးခ်မ၀ျဖစ္ လာမွာပါ ။ ရိွခိုးဦးခ်ေနရတာကို ၾကည္ႏူးမဆံုး ျဖစ္လာမွာပါ ။ တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက အခ်ိန္မရလို႔ ျဖစ္ေစ အျခား အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ျဖစ္ေစ ဘုရားဆီ အာ႐ံုမေရာက္ ဘဲ၀တ္ေက်႐ံု ရိွခိုးတဲ့ အေလ့အထ ရိွေကာင္းရိွႏုိင္ေပမဲ့ မိမိရဲ႕ အႏႈိင္းမဲ့ ေက်းဇူးရွင္အျဖစ္ တစြန္းတစ သိျမင္ လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ၀တ္ေက်႐ံု ရိွခိုးတဲ့အက်င့္ လံုး၀ ေပ်ာက္သြားမွာပါ …။

တစ္စြန္းတစ္စထက္ပိုၿပီး ဘုရား ေက်းဇူးကို သိျမင္လာေလ ပုိၿပီး ရိွခိုးဦးခ်လို႔ မ၀ေလ ျဖစ္လာမွာပါ ။ ဒီေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ရိွခိုးရသလဲဆိုတဲ့ အေမးကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျဖရရင္ လက္ရိွဘ၀အေရး ၊ ေနာင္သံသရာ အေရးႏွင့္ ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးေတြမွာ ရွင္ေတာ္ဘုရားရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြဟာ သတၱ၀ါေတြအေပၚ မ်ားျပား လြန္းပါတယ္ ။ အျခား ဘယ္လူ ၊ ဘယ္နတ္ ၊ ဘယ္ျဗဟၼာ ၊ ဘယ္လိုပုဂ္ၢဳိလ္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားကမွ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားကို မႏႈိင္းယွဥ္၀ံ႔ေအာင္ ဘုရားေက်းဇူး ႀကီးမားလွပါတယ္ ။ ေက်းဇူးတရားႏွင့္ ပတ္သက္လာရင္ ရွင္ေတာ္ဘုရားဟာ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ အႏႈိင္းမဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ျဖစ္ပါတယ္ …။

ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ကို ရိွခိုးဦခ် ကန္ေတာ့ ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ရိွခုိးတဲ့ အဓိပၸာယ္က ဘာလဲ ၊ ဘယ္လို အခ်က္အလက္ေတြ လိုအပ္ပါသလဲ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးမွာ အေလးအနက္ အျမတ္ တႏိုးထားတဲ့ အစိတ္အပိုင္းကို ျပပါဆိုရင္ ဦးေခါင္းပိုင္း ကို ျပရပါလိမ့္မယ္ ။ ဥပမာအေနျဖင့္ေျပာရရင္ အခ်င္း ခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ၾကည္စယ္ၾကရင္း တစ္ေယာက္က အျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျခ ၊ လက္ ၊ ေပါင္ ၊ ခါး စတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြကို ကုိင္တြယ္ ၊ ထိပါး ၊ ပုတ္ခတ္တဲ့ အခါ ထူးျခားတဲ့ အမူအရာကို မျပတတ္ၾကေပမဲ့ ဦးေခါင္း ကို ထိလာရင္ေတာ့ မႏွစ္သက္တဲ့ အမူအရာကို ျပလာ တတ္ၾကပါတယ္ …။

မႀကဳိက္တဲ့ အမူအရာႏွင့္ ျပန္လည္ တံု႔ျပန္တတ္ၾကပါတယ္ ။ အသက္ ၊ သိကၡာ ၊ ဂုဏ္၀ါႀကီးသူရဲ႕ ဦးေခါင္းကို ကိုင္တြယ္ ထိပါးတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အင္မတန္ မဖြယ္မရာအလုပ္ ၊ ႐ိုင္းစုိင္းတဲ့ အျပဳအမူ အျဖစ္ မွတ္ယူတတ္ၾကပါတယ္။ဒါက ဘာသေဘာလဲ ဆိုရင္ ဦးေခါင္းဟာ သူသူငါငါအျမတ္တႏိုး တန္ဖိုး ထားတဲ့အရာျဖစ္ေၾကာင္းျပဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္ …။

ဒီေလာက္ အျမတ္တႏိုး တန္ဖိုးထားတဲ့ ဦးေခါင္းကို ၾကမ္းျပင္ ၊ ေျမျပင္ထိေအာင္ ေအာက္သို႔ခ်ၿပီး ရိွခိုး ကန္ေတာ့တယ္ဆိုတာဦးထိပ္မွာ ထားျခင္း ၊ ႐ိုေသ ေလးစားျခင္း ၊ ျမတ္ႏုိးျခင္း ၊ ယံုၾကည္ျခင္းသေဘာကို ျပဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါတြင္မကပါဘူး ။ သတၱ၀ါေတြဟာ အတၱမာနကို အလြန္ေရွ႕တန္းတင္တတ္ၾကပါတယ္ …။

အျပဳအမူ, အေျပာ အဆိုကစၿပီး သူတစ္ပါးအေပၚ နည္းနည္းေလး အေပၚစီး က ေျပာရလုပ္ရမွ ေက်နပ္တတ္ၾကပါတယ္ ။ တစ္ဖက္ လူကလည္း ““အတင္စီးခံရတယ္”” လို႔ထင္ျမင္လုိက္တာနဲ႔ ““ငါ့ကို ဘာေကာင္မ်ား ေအာက္ေမ့လဲ”” စသည္ ျဖင့္မာနေထာင္တတ္ၾကပါတယ္ ။ မာနကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ျပန္လည္ေျပာဆို ျပဳမူတတ္ၾကပါတယ္ ။ မာနတရားဟာ ခ်ဳိးႏွိမ္ဖို႔ ၊ ပယ္သတ္ဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ အရာတစ္ခုပါ ။ အၿပီးတုိင္ပယ္ဖို႔ဆိုတာ ေလာကုတၱရာ မဂ္ႏွင့္မွ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ ။

မဂ္ေလးမ်ဳိးထဲမွာ ေနာက္ဆံုး မဂ္တရားႏွင့္သာ အၿပီးတုိင္ ဖ်က္ဆီး ပယ္ေဖ်ာက္ႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ သႏၲာန္မွာ အႀကီးအက်ယ္ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ တရားပါ ။ ရိွခိုးဦးခ်တယ္ဆိုတာ ဒီေလာက္ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ မာနတရားကို အတတ္ႏိုင္ ဆံုး ခ်ဳိးႏွိမ္ေလွ်ာ့ခ်တဲ့ သေဘာကိုျပဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ လည္း ျဖစ္ပါတယ္ ။ ရိွခိုးတဲ့အခါ အဂၤါ ငါးခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုဖို႔ လိုေၾကာင္း က်န္းဂန္ေတြမွာ ဖြင့္ဆုိထားၾကပါတယ္ …။

(၁) လက္၀ါးႏွစ္ဖက္ ၊

(၂) ေျခေထာက္ႏွစ္ခု ၊

(၃) တံေတာင္ႏွစ္ခု ၊

(၄) ဒူးႏွစ္ခု ၊

(၅) နဖူး ၊ ဒီငါးခုဟာ ရိွခိုးသူတည္ရာအခင္း ၊ ဒါမွမဟုတ္ ၾကမ္းျပင္ေျမႀကီးမွာ ထိေနရမယ္လို႔ ျပဆိုၾကပါတယ္ ။ ဒီအဂၤါရပ္ ငါးခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုတဲ့ ရိွခိုးမႈကို ထိျခင္း ငါးပါးႏွင့္ ရိွခိုးမႈလို႔ အေလးအနက္ မိန္႔ဆိုထားၾကပါတယ္ ။ ခုေခတ္မွာေတာ့ ဒီလို စနစ္တက် ရိွခိုးႏုိင္သူကို ျမင္ေတြ႕ရဖို႔ အလြန္ ခဲယဥ္းပါတယ္ ။ ဆရာေကာင္းေတြရဲ႕ အဆံုးအမႏွင့္ ေတြ႕ထိ ေနထုိင္ခဲ့ရသူေတြဆီမွာသာ ေတြ႕ရပါတယ္ ေနာ္ …။

အရွင္နႏၵေသနာလကၤာရ

(“ဘာသာေရး အႏွစ္သာရမ်ား(အပိုင္း-၁)” စာအုပ္မွ ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။)

credit : အပၸမာဒရသမဂၢဇင္း